W białym fartuchu

… jedzie doktór. Na tydzień, do Ewy. Do Ewy? Przecież Ewa,  velká Eva,  już nie żyje. Córka, Ania, jest jej odbiciem. I, mimo wszystko, nadal pełno tam Ewy, jej ducha.

W sobotę byliśmy na festiwalu folkowym.

W zeszłym tygodniu – na pogrzebie znajomej lekarki. Kiedy w grudniu odwoziłem ją z ustrońskiego sanatorium do Krakowa, nie sądziłem, że widzimy się po raz ostatni.

Po drodze zapalę znicz na grobie taty, taki duży, bo jutro ma urodziny.

Cinquecento ma mało oleju. Kupiłem jakąś taniochę, ale gdzie jest?

Do Wartburga, który stoi, pardon, leży na chodniku (i zbiera za wycieraczką oferty  kupię ten samochód) – na eBay.de zdobyłem wahacze. No tak, trzeba było wahać się przed kupnem. Wredni ci Niemcy. Kult enerdowskich pojazdów wywindował w górę ceny części.  Pomyśl, że kiedyś na taki festiwal przyjedziemy Wartburgiem  – ta myśl rozpala Danę. Bo nawet sprzedawca z bufetu przyjechał najnowszym Peżotem.

Auto socjalistyczne – to dziś dość droga zabawka. Dla biedaków są Golfy, dla bogaczy – wozy z PRL. Się porobiło.

Doktór już wkrótce będzie dożywać końca miesiąca bez długów. Długa to historia, więc zostawmy ją na czas po powrocie z wakacji. 

… już za nami.

W Żywcu najbardziej nam smakował porter. Akurat nie wzięliśmy pod uwagę, że Ewunia nie ma jeszcze prawa jazdy.

Opracowałem trasę, na której nie powinna czyhać policja. A potem pojechaliśmy i tak tą najbardziej uczęszczaną.

Dana śpi. Ewunia chwilowo też, kły jej rosną, więc co chwilę drogujemy ją ibuprofenem.

W lodówce jest radler *)…

Portera chyba zacznę nazywać driverem.

*) Radler (niem.) – rowerzysta

… wykrzyknęła Ewunia, kiedy w poniedziałek wróciłem z pracy – wyraźnie i po raz pierwszy odnosząc to na pewno do mojej osoby (przedtem tatą  bywał i… piesek u dziadków)

3 czerwca 2013 – muszę zapisać tę datę.

A kiedy ja zacząłem mówić? Ale kogo mam o to zapytać? 

Podczas nieobecności Dany i Ewuni zrobiłem trochę porządku w obu domach. Znalazła się część rzeczy, których szukaliśmy od miesięcy – np. mój zeszyt haseł (no przecież nie będę ich trzymać w kompie!). Niestety – nie telefon Dany, w którym miała dzwonek z naszego ulubionego filmu i fotkę z wandru po Austrii. Te pliki mam, telefon był groszowy i zasimloczony (ale świetny model, jeśli nie pragniemy smartfona – Siemens C65), szkoda numeru.

Ewunia już biega. Zdążyła sobie oparzyć ręce, próbując przyłożyć do ogniska – i spaść ze schodów, bez obrażeń. Dzisiaj byliśmy na ostatniej kontroli, już wszystko w porządku.

26 maja położyłem na grobie mamy czerwoną różę.

Radziecka lodówka, pracująca nieprzerwanie od roku bodaj 1978, przed kilkoma dniami nawaliła – spalił się termostat. To się da naprawić. I warto, bo świetnie się spisywała. Większość wiktuałów, które musiałem z niej wyjąć, włożyła do niej jeszcze moja mama.

Jutro chcemy wyskoczyć z Daną na Słowację, nad zaporę wodną, w sobotę – na folkowy festiwal.

Nie udaje się nam dopiąć budżetu. Likwiduję telefon stacjonarny – po śmierci mamy nie jest już potrzebny. Testuję 19-groszowe oferty: nju.mobile i Virgin mobile, by obniżyć koszty i tutaj. Dziewica jest chyba lepsza, bo zadaje się w obie strony z każdym operatorem zagranicznym. Nju na kartę nie ma rozmów wychodzących w 2 z 3 czeskich sieci.

Trzeba w końcu naprawić Fiestę (ma LPG!). Wartburg też ma, ale to będzie dłuższa historia. Dana chce nim pojechać do Turcji. Ja na razie cicho marzę o Eisenachu (i wejściu na tamtejszy zamek w takt Wagnera). A głośniej – o nowych wahaczach. Przyjechał z Krakowa i siadł na chodniku. Amorek przebił się na ziemię.

Ściągam film  The heart is a lonely hunter.

Zawsze starałem się być już na nogach o 6:50 – o tej godzinie przyszedłem na świat. W kuchni czekało już śniadanie. Mama miała uroczystą minę. Jak tylko się uczesałem i przybliżyłem do stołu, podchodziła do mnie i, spoglądając głęboko w oczy, składała mi życzenia.

Dzisiaj spałem dłużej. Nie było zresztą po co wstawać, nikt na mnie nie czekał.

Dana z Ewunią jest u swej rodziny w Czechach. Telefon ma wyłączony. 

Pogoda jak wymarzona – akurat na Boże Narodzenie…

Pierwsze Święta bez rodziców. 

(mała retrospekcja)

Najtrudniejsze zadanie po śmierci bliskiej osoby? Zawiadomić wszystkich, których trzeba. I w porę.

Ciocia mieszka niedaleko nas. Jedna z nielicznych klatek schodowych, gdzie człek dostanie się przed drzwi mieszkania. Dzwonię. Otwiera ciocia.

Co chcesz mi powiedzieć? Co przyszedłeś mi powiedzieć?

Milczę.

Wejdź…

——–

Halo, czy dodzwoniłem się do państwa B.?

Dawni znajomi, od lat nie mieliśmy kontaktu.

Chyba wiem, jaką wiadomość chce nam pan przekazać…

——–

Tratatatata… frankownica stempluje plik kopert z czarnym paskiem na rogu. Niektóre posyłam chyba do nieba. Przetrząsałem stare notesy mamy.

——–

Staroświecki Siemens S10, wypasiony model z roku 1997. Czeska SIMka. Przeglądam  spis numerów. Czy państwo Mikulášowie jeszcze żyją? Czy nadal mają ten numer? Co tam, to tylko parę koron. Fanfara, przypominająca trąbkę pocztową: doręczono.

——–

Panie profesorze, przypomina pan sobie wycieczkę z mamą na Kościelec? Mama na Tatry spogląda już z góry…

… pokrywały prawie całe niebo, kiedy jechałem rano do pracy. Chyba nigdy czegoś takiego nie widziałem.

Zanim zapaliłem silnik, wyjąłem z torby telefon i położyłem go na półeczce.

W połowie drogi rozległ się jego dzwonek – ten zwykły, dla numerów, których nie mam w pamięci.  Spojrzałem na ekran – numer stacjonarny, to chyba bezpośrednia linia na oddział, gdzie leży mama.

Panie doktorze, bardzo mi przykro, pana mama…

Jechałem powoli, inne auta mnie wyprzedzały. W przychodni znowu były tłumy pacjentów. Do szpitala dotarłem, gdy prosektura już była zamknięta.

W przedpokoju stoją buty mamy, w spiżarni chyba jeszcze leży woreczek z ryżem, który ugotowała.

Mamo, wołam Twoje imię, znowu jesteś przy mnie… 

http://www.youtube.com/watch?v=tTMxnsOwlNU 

http://www.youtube.com/watch?v=mae27a4Hv9Q 

Jest rano, leżysz na plecach, w swych wyciągniętych w górę rękach trzymasz mnie wysoko nad sobą, uśmiechasz się… Leci chłopczyk do mamusi…

Siedzimy na trawie, Ty rozkładasz na płóciennej serwecie nasze górskie śniadanie.

Strzępy wspomnień… Jak mi teraz pusto…