W białym fartuchu

Wczoraj przyjechała Dana, z półgodzinnym spóźnieniem. Do taty do szpitala wybraliśmy się dopiero dziś. Wyjechaliśmy autem z niewielkim spóźnieniem. I chyba dobrze, bo mgła jak mleko, utknęliśmy w korku. Potem się okazało, że w karambolu uczestniczyło kilkadziesiąt samochodów, jedna osoba zginęła.

Nie wiedzieliśmy, co się stało, nic nie widać, brak jakichkolwiek służb, ruch z przeciwka też ustał. Wyjechaliśmy pod prąd pasem… rowerowym (formalnie nazywa się chyba awaryjny), przez chwilę blokując wyjąca karetkę. No trudno, nikt jej nie kazał jechać z tej strony. A ja nie będę godzinami stać w korku, skoro paru odważnych znalazło sposób, jak się wydostać – przez przerwę w barierkach na drugą jezdnię.

Tata czuje się nieźle, o karambolu nie wiedział.

Jutro też zapowiadają się złe warunki. Zamiast autem do Bochni, pojedziemy pociągiem do Zabrza. Kopalnia Guido.

… odwilż.

Do drugiej w nocy zabawiałem się niedawno zakupionym telefonem Siemens P1. Model wprowadzony na rynek w roku 1992. Wsuwa się dużą kartę SIM, zamiast baterii jest dorabiany zasilacz sieciowy. Miał działać – i działa, ale nie z każdą kartą SIM. Grunt, że przyjmuje kartę mojego czeskiego operatora, bo jestem na skraju zasięgu. A ten telefon był projektowany w czasach znacznie słabszego pokrycia. SMS-ów nie odbiera, jakieś menü ma, książkę telefoniczną też. Nie wiem tylko, do czego służy klawisz z kwadratem, stojącym na szpicu, z którego wychodzi strzałka, skierowana do rysunku słuchawki. Jak to naciskałem, telefon próbował dzwonić na jakiś czeski numer. O drugiej w nocy. A klawisza z czerwoną słuchawką – niet! Kto podpowie, cóż to za klawisz? Taki kwadrat ze strzałką widuję w pilotach od sprzętu RTV, ale mój rozwój zatrzymał się na etapie Libry (telewizor z programatorem klawiszowym, w Kochaj albo rzuć taki mają w Polsce, jadą do USA – a tam tradycyjny dwukręciołek, jak u radzieckiego Rubina).

Rano odkopywałem łopatą Fiestę – spod śniegu. Niby roztopy, a wokół auta wielkie zwały śniegu, po części spowodowane przez pługi. Spróbowałem zapalić – bez większych problemów.

Potem wstąpiłem do taty. Był w lepszej formie i humorze, niż wczoraj. Poprosił o napoje, tym razem miał smak na porzeczkowy.

Dana już jedzie. Jeśli pociąg się nie spóźni, razem wpadniemy jeszcze dziś do taty. A potem – mamy czas dla siebie. Wraz z napojami dla taty kupiłem aromatyczną świecę z zapachem jabłek i cynamonu. Powieje atmosferą przedświątecznego domu… Dana chce zresztą upiec strudel.