blog

kamienny sen

doktorissimus

… pochłonął tatę podczas mojej nieobecności, a ja odchodziłem od zmysłów, kiedy trzy razy z rzędu nie odbierał telefonu. A miał go w kieszonce na piersiach…

Wbiegłem po schodach, pod drzwiami serce mi waliło jak oszalałe: czy zastanę tatę żywego?

Zdziwiony, dlaczego się niepokoiłem. Telefon sprawdzam, dzwoni.

Uff, powoli dochodzę do siebie. Bardzo powoli. Jakoś się trzymałem, ale do czasu.

Dałem zadatek na naprawę Fiesty i uzgodniłem zakres prac. Odebrałem dwie przesyłki na poczcie. Kupiłem klawisz, ale do laptoka nie pasuje.

Grunt, że tata żyje…

blog

ostatnia szansa

doktorissimus

… dla taty. Dziś wreszcie dodzwoniłem się do zaprzyjaźnionego urologa. W czwartek wstąpi do nas i spróbuje przekonać tatę, że trzeba się leczyć.

Laptop ożył po odinstalowaniu najnowszej wersji Skype. Nie dość, że pochłaniała do 100 MB z wypasionych 160 MB jego RAM-u, to jeszcze włączała się sama. Odkrył to Menedżer zadań…

Stare Skype zainstalowałem po chamsku, kopiując do Program Files analogiczny folder z inego komputera. No i działa, zadawalając się skromnymi 10 megabajtami…

Jutro do domu, na pocztę, do blacharza za Fiestą. Wieczorem po Danę na dworzec?

blog

doktór na Hulance

doktorissimus

… skręcił w ulicę, prowadzącą do Kamienicy. W ten sposób pieszo dotarł do drogi, prowadzącej na Szyndzielnię. Bielsko było coraz niżej.

… a z Klimczoka taaaki widok na Tatry. Podobno je z tego szczytu widać. Dziś nie było podobno. Były jak na wyciągnięcie ręki. Tego właśnie doktór potrzebował: gór.

Wrócił po ciemku, w zejściu fotografując ze statywu sznury aut, sunące od Szczyrku. I światła Bielska pod nogami.

Ech, hulanka*). W końcu się musiało.

*) Hulanka – część Bielska-Białej, jest tam wielkie skrzyżowanie; pochodzenie nazwy?

blog

dziwne to wszystko

doktorissimus

Tata chwilami zaskakuje mnie swym zachowaniem. Miewa takie fale: czasem (coraz częściej) staje się posępny, bezradny, najeżony. Starość? Choroba? A potrzebuję dobrego z nim kontaktu, by mu pomóc. Przekonać do leczenia…

Kilka godzin snułem się po centrach handlowych. W Castoramie powinni uruchomić funkcję dodaj do ulubionych,  bo sklep przepastny, a niektóre towary są w dość nieoczekiwanych miejscach. Zapisałem sobie, gdzie są wózki, a gdzie kółka do nich. Odpowiednio – przy agregatach spawalniczych i okuciach drzwiowych.

Chrystus frasobliwy spadł na klawiaturę i uszkodził klawisz J.

blog

defragmentacja

doktorissimus

Trwała już 3 godziny, więc na chwilę ją przerwałem, by wejść do Sieci.

Tata od rana słaby, drażliwy. Kiedy na chwilę się zdrzemnął, dostrzegł w mym spojrzeniu niepokój.  Ja jeszcze nie umarłem – nagle powiedział.

Za oknem wieje silny wiatr, halny? Czy to dlatego boli mnie głowa, a tata tak źle się czuje?

Dana na razie nie przyjedzie.

blog

dzień u taty

doktorissimus

Trochę ożywa, kiedy jestem w mieszkaniu. Cokolwiek się gorszy, że tyle czasu spędzam przy komputerze. No, ale ja go sobie od nowa urządzam. Po to, by mi bezproblemowo służył dobry rok. O ile znów nie padnie wiatrak na procku…

Namęczyłem się wczoraj, by zainstalować Office 2003 w najbardziej pasującej mi konfiguracji. No i przedobrzyłem: zażyczyłem sobie aktualizacji automatycznych. W efekcie dowiedziałem się, że po 50. uruchomieniu pakiet odmówi współpracy. Bill Gates dał mi dyskretnie do zrozumienia, że stare, ograne numery (licencyjne) cokolwiek go nudzą.

Doktór się obraził i ściągnął Open Office.

blog

znów w sieci

doktorissimus

… jest doktór. Opłaciło się posiedzieć do drugiej w nocy, instalując w laptoku od nowa system operacyjny.

Na starym dysku było ciasno,  na nowym, zdobycznym – pierwotnie zainstalowałem Windows 2000, ale modem GSM nie chciał z nim współpracować. No i człek, wychowany po bożemu na Woknach 95, z czasem się zmanierował. XP uważa już za standard.

… szkoda tylko, że laptok jest innego zdania. Stale się namyśla. On nadal tkwi w epoce Wokien 98, jak ja w PRL-u.

No, ale blogować się da. Allegrować tyż. Nawet z kobitą swą skype’ować. Cóż więcej człowiekowi do życia potrzeba?

Nooo, przychodni mi nie brakuje, gdyby się kto pytał…

felietony

felieton na 12 listopada

doktorissimus

Parking pod psem

Pod psem była pogoda – w nocy. Rano wstaje słońce, mam wolne. Niestety, przychodzi wiadomość: szefostwo prosi o pilne zastępstwo w Skoczowie. A ja – w Bielsku, właśnie wybieram się do Trzyńca. Bez auta ani rusz. Drogą ekspresową jedzie się szybko, choć co kawałek zwężenia. Odbieram paczki w Czeskim Cieszynie, ale dalsza podróż staje pod znakiem zapytania. Z alternatora spadł konektor i akumulator się rozładował. Parking równy jak stół, jak tu rozpędzić auto? Starszy pan próbuje pomóc, ale nie daje rady. Kierowca terenówki pyta, czy mam linę, wzrusza ramionami i odjeżdża. Do starszego pana dołącza niewiele młodsza pani… i mój polonez zapala! Kurs Trzyniec, bez pasów i świateł. Policja miejska… na szczęście nie wyjmują lizaka, choć musieli mnie widzieć.

Silnik mruczy, ładuję do auta stare radia. Gdybym ich dziś nie zabrał, mogłyby trafić na śmietnik. Następny przystanek w Czeskim Cieszynie. Auto zaparkuję po polskiej stronie, by miało z górki, gdy wreszcie zgaszę silnik. Krążę wokół granicy, szukając miejsca. Zwracam na siebie uwagę celników, ale nie mają zastrzeżeń. Przychodzi olśnienie: do amfiteatru! Zaciągam hamulec… i wpadam w poślizg. Ja, nie auto. Właśnie nadchodzi pan z pieskiem. Czy to on? Ale jak się tu złościć, skoro uśmiecha się i mówi, że też ma poloneza…

Dla „Dziennika Zachodniego”, 9 XI 2010

blog

urwanie głowy

doktorissimus

Rano Eine kleine Nachtmusik jako budzik… i zaraz SMS – Szefka mnie prosi o zastępstwo. Bo Tadeusz wylądował w szpitalu.

Dzwonię i uzgadniam inną godzinę. O dziesiątej muszę odebrać stare radia, bo to raczej ostateczny termin, potem trafią na śmietnik. Prawie u celu zatrzymuję auto… i okazuje się, że z alternatora spadł konektor. W ten sposób on nie miał wzbudzenia, a lampka też nie mogła mnie ostrzec, że nie mam ładowania.

Dobrzy ludzie popchali, radia zabrałem, pacjentów miałem huk.

Tadeusz wrócił po południu. Ja – wpadłem do domu na internet. Teraz wypada jechać wreszcie do taty, znowu od rana nic nie jadł.

blog

wielkie marzenie taty

doktorissimus

Dzisiaj ostatni dzień mojego ciągu dyżurowego. W przychodni spokój – na szczęście. Do taty nie jechałem, bo od jutra będę miał dla niego wreszcie więcej czasu.

Długo byłem z Daną na Skype. Dowiedziałem się, że i jej powiedział mój tata: żal mi, że jedno marzenie już mi się nie spełni: zobaczyć Alpy. Nie wiedziałem, jak bardzo tego pragnie.

Tatusiu… nie możesz zrezygnować z dalszego leczenia. Jak mam cię przekonać, że warto?

… przecież na wiosnę możemy pojechać w Alpy moim Polonezem. Zobaczysz Großglockner… I nie spalimy hamulców, jak kiedyś ja w rowerze, wracając z Wenecji.

Dana radzi, żebym ci kupił książkę o Alpach. Tatusiu… przecież warto żyć…