W białym fartuchu

Rano wyprawiłem się na urologię po wyniki badań taty. Zobaczyłem w sekretariacie kartę wypisową: rzeczywiście prawie nic tam nie napisali, a było USG, tomografia, cystoskopie.

Quasi-ordynator tego quasi-oddziału początkowo nie chciał ze mną rozmawiać. Może faktycznie nie miał czasu. Może nie wiedział, kim jestem. A może właśnie wiedział i bał się, że przychodzę z pretensjami. Szkoda, że nie rozmawiałem z nim podczas pobytu taty. Bo okazało się, że miły, rzeczowy człowiek. I chciał kontynuować leczenie, ale tata się nie zgodził. Dostałem kopię tomografii, nawet płytę CD z obrazkami wypalili. Szkoda, że nie dostałem wyniku USG. Nawet kreatyniny na karcie nie było.

No to jazda do taty. Polonezem. Po drodze odbiorę zakupioną wraz z nim przyczepkę i zawiozę do garażu taty.

Poprzedni właściciel jest zdziwiony, kiedy mówię o problemach z silnikiem. Nie brakowało mu mocy? To po co zmieniał elementy układu zapłonowego?

Jazda z przyczepką nie jest taka straszna (pierwszy raz!). W końcu holowałem, a to trudniejszy orzeszek, choć trochę inny.

Tata zrezygnowany. Polonez mu się podoba, widzi go po raz pierwszy. Tak, ładny to on jest. Gdyby jeszcze jeździł, jak ma. No, zobaczymy. Kolega chce go odkupić.

Rozmowa z urolożką jest trudna. Traktuje nas po wojskowemu. Dokumentacja medyczna taty nie jest ułożona po kolei, ja nie jestem zorientowany w szczegółach leczenia, poprzednicy robotę spaprali. Po niemal godzinie wyprasza nas, bo czekają trzej następni pacjenci. Nie bierze honorarium, umawia tatę na poniedziałek – do szpitala. W sumie na to, przed czym uciekł z poprzedniego, choć dość ostro skrytykowała tamtejsze metody leczenia. No nic, najważniejsze, że są dla taty jakieś perspektywy. I może tym razem je wykorzysta.

Przywiozłem od taty prostownik, naprawiłem mu amperomierz. Ładuję akumulator od Fiesty.