W białym fartuchu

Trudno powiedzieć, że się w nocy upiłem… Ale na pewno długo się zasiedziałem i na koniec jeszcze obżarłem…

Wcześnie rano zbudziło mnie tupanie drewnianych chodaków. Normalka, to nasza pielęgniarka. Pani  Dagmara… protegowana Szefki, znana z tego, że jakimś dziwnym trafem to, za co niby odpowiada, bardzo często nie jest zrobione. Potem przywlekli to wczorajsze dziecko na zastrzyk, ale było dzielne: wrzeszczało mniej, niż poprzednio. A zastrzyk ponoć jest naprawdę bolesny…

Dzionek wstał słoneczny. Nie ma wiadomości od Dany… po chwili pojawia się na Gadu-Gadu. Została w domu, nie przyjedzie.

Pani K. przychodzi po zastrzyk na nerwy. I jeszcze wyjazd do pani J., co jej nogę ucięli. Syn (?) tępo spogląda zza stołu, na którym ma kilka telefonów komórkowych (ale takich współczesnych, w odróżnieniu ode mnie). Komputer z płaskim monitorem i ogromny płaski telewizor; muszę prosić, by go ściszyli.

Wracam do przychodni. Dojadłem drugi z pary kołaczy, które kupiłem z myślą o sobie i Danie. Pisze, że się położyła, bo źle się czuje. Ja też się kładę. Dręczą mnie ciężkie, duszne sny.