W białym fartuchu

Pogoda?

Najłatwiej wszystko zwalić na nią. Nie wiem. Dzień bezbarwny, nijaki. Rozmowa z Daną nie kleiła się. Odkryliśmy różnice w poglądach na pewną istotną kwestię.

Ty świetnie radzisz sobie w sytuacjach awaryjnych. No tak, Dana też to zauważyła.

Jutro jadę do Nowego Targu po generator. Przesyłka kurierska kosztuje tyle, co przejazd autobusem. A z mamą będzie taniej. Cieszy się, że zobaczy góry…

Tak byłem wychowywany: korzystać z okazji, wydawać jak najmniej. I myślałem wówczas, że na Zachodzie takim oszczędnym stylem życia możnaby daleko zajść. Ech, jaki ja byłem naiwny… Kapitalizm jest zupełnie inny, niż sobie wyobrażałem. Wystarczyło raz tam pojechać i zobaczyć ten raj. Ale to już była jesień 1989. Już było po ptokach.

Ja jednak jeszcze przez kilka lat miałem nadzieję.

jakiś spłynął na mnie i Danę.

Na mnie – bo stan awaryjny, czyli zamarznięte rury, ustąpił. Powoli opada napęd do działania, bo mimo wszystko w warunkach awaryjnych działa się lepiej. Człek postawi wszystko na jedną kartę i zwykle dość szybko osiąga bliski, ważny cel. Czyżby się ze mnie stał swoisty adrenalinoholik? Każdy spec od zarządzania powie, że notoryczne działanie w trybie awaryjnym bardzo utrudnia realizację długofalowych planów.

Dana nie dojechała na szkolenie z powodu trudnych warunków komunikacyjnych: auto utknęło na podjeździe, a pociąg w zaspach. Tym samym perspektywa nowej pracy znów się rozpłynęła.

Muszę dziś lub jutro poprzemieszczać graty w okolicach piwnicy, żeby się dostać do pakuł i uszczelek. Trzeba w kuchni zamontować tę nową baterię. Wprawdzie stara mogłaby jeszcze służyć kilka lat, ale już od dawna zasługuje tylko na wymianę. I niech coś się chociaż dzieje, bo innych, przełomowych zmian nieprędko się doczekam.

No i w piecu trzeba napalić. Tym ohydnym grzybem, bo drugiej siekiery chyba nie zniszczył, więc porąbię żałosne resztki pieńka. Ech, w Hůrkach piecyk z początku trochę nam dymił, ale rozgrzewał się od razu. Potem, kiedy przestawało się dokładać, robiło się lodowato. Ale wystarczyło wysunąć się trochę ze śpiwora i przytulić do Dany…

… była dziś moją nagrodą za wczorajsze prace przy instalacji wodnej.

Do tego udało mi się dokupić zatyczkę do wanny (w Polsce rozmiar nie do zdobycia) i namierzyć w czeskim sklepie słowacką baterię zlewozmywakową do kuchni. Polskie mają za duży rozstaw i musiałbym rozbić kafelki, by przemieścić rury. A stara, jugosłowiańska, z braku oryginalnych części od dawna była łatana w przedziwny sposób, ale wszystko ma swoje granice. Nie pasują  typowe głowice, wylewki – no i służy już chyba 47 lat.

Dzwonił tata, dość późno wieczorem. Wręcz się wystraszyłem, że coś się stało, bo przecież kilka godzin wcześniej był u mnie w domu. Ale on chciał mi tylko pogratulować mojego tekstu w dzisiejszej gazecie.

Kiedy byłem w wannie, rozległ się dziwny odgłos, jakby coś spadło. Na szczęście to tylko tekturowe, puste pudła w sieni. Czyżby znów sprawka któregoś kota? Bo i kot miał swój udział w zamarznięciu wody w piwnicy: wypchnął uszczelnienie okienka. Skąd wiem, że kot? Ano, zostawił na miejscu czynu wizytówkę. Zapachową.