Tag: praca

Od rana roztopy. Bardzo ubyło śniegu, brzydko, mokro, ale drogi nareszcie wolne od lodu.

Ordynator nefrologii od wczoraj dla mnie miły, prosi, bym przyszedł później, bo właśnie będzie umawiać tatę na dializy w jego mieście. OK, idę na czeską pocztę. Nadaję dwa przekazy, wspominam, że jeden pewnie na mnie czeka. I jeszcze list… Urzędniczka mruknęła, że mogłem od razu powiedzieć, a tak musiała chodzić dwa razy. I zaczęła się przyglądać paszportowi. Nieważny! Nie mogę panu wypłacić pieniędzy.

Wracam do szpitala, ordynator zajęty. Przyjdę później.

Proszę, niech pan idzie do ojca, bo jest ostra wymiana zdań z panem ordynatorem.

Miałem wypadek samochodowy i żałuję, że się wtedy nie zabiłem – słyszę zdeterminowany głos taty. Już wykrzyczał, co go bolało, uspakaja się. Ordynator mu właśnie powiedział, że na razie pójdzie do innego szpitala, nie do domu. Zostaję sam z ojcem. Jest smutny, ale spokojny. Chciałby do domu, choć na parę dni. Podziękuj ordynatorowi, że mnie wysłuchał. Tak się to ze mnie wszystko wylało…

Idę, przepraszam za wybuch taty. Jest takim samym furiatem, jak ja – mówię.  Ja go rozumiem, już ma dość szpitali. Trzeba się umieć wczuć w sytuację chorego – ordynator jest dla mnie niezwykle przyjazny. Poprosił do gabinetu, pyta o moją pracę, dzieli się fantami od przedstawicieli farmaceutycznych. W oddziale, gdzie tata ma mieć dializy, chcą spróbować zabiegu, na który nie zdecydowali się tutujsi urolodzy: nefrostomii, co mogłoby pacjenta uwolnić od dializ. Mówię mu, że odobrucham tatę.

Kiedy wracam z zakupami, dowiaduję się, że ordynator był jeszcze raz u taty, odbyli serdeczną rozmowę.

Na czeskiej poczcie nie dają się nabrać na zielony dowód osobisty. W końcu wypłacają na prawo jazdy. Mówię, że wybierałem na nie prezydenta RP… Ale następnym razem chyba nawet prezydent nie pomoże…

W domu list od Mafii Lekarskiej. Szef od lata 2008 nie odprowadzał moich składek. Matka chrzestna do 14 dni chce ponad 1000 zł. Spróbuję z szefem po dobroci…