Tag: rak

Jedziemy na pogrzeb, ale nie nasz własny (więc nie będę jechał ostro). Ledwo to powiedziałem, auto wpadło w poślizg, zatrzymało się przy przeciwległym krawężniku. Z drugiej strony skrzyżowania stał autobus miejski. Jego kierowca najwyraźniej nie mógł się zdobyć na wjazd na ten oblodzony i stromy odcinek.

Po 5 godzinach dojechaliśmy cali i zdrowi, choć trochę spóźnieni.

Ewę przyszedł pożegnać jej biały koń. Prowadzony po skraju wiejskiego cmentarza, rżał co chwilę. A w tle – srebrną szadzią pokryte góry.

Tak trudno uwierzyć, że już nigdy nie zobaczymy Ewy, nie usłyszymy jej szelmowskiego głosu.  Czy ten pies gryzie? Nie, połyka ludzi w całości.  Była jak słońce, promieniowała na innych pogodę i ciepło. Tak bardzo polubiła Danę…  Dbaj o zdrowie, ciesz się każdym dniem – już wtedy wiedziała, że może nie wygrać swej walki z nowotworem.

24.11.11   13:51

Ewa kom.

Mama zmarła dzisiaj o 11.15

Wiadomość wysłała z jej telefonu chyba córka…

Dostaje duże dawki morfiny. Nie zawsze poznaje najbliższych. Chyba trzeba się pospieszyć, jeśli chcemy ją jeszcze zobaczyć.

Ewa… jakimś dziwnym trafem miała ostatnio 55 lat, nadal taka dziewczęca, wręcz łobuzerska… Tyle miała planów, rozpoczętych obrazów… Taki dziecięcy apetyt na życie…

Dana jest teraz w Czechach, u swej mamy. Bardzo ją zasmuciły wieści o Ewie. Wiedzieliśmy, że ma raka, ale była jeszcze nadzieja. Teraz już wiem, że nigdy już nie wróci to, co było. Nie wstanie z łóżka, nie odpowie na SMS-a. Najwyżej na nas popatrzy. Dlaczego tak rzadko się spotykaliśmy? No tak, daleko mieliśmy do siebie. I wydawało się, że nam to nie ucieknie. Tak człowiek wiecznie za czymś biega, nie ma czasu na życie.

I nagle przychodzi śmierć. To już? – pytamy w osłupieniu… Ona nas nie słucha, chwilę cierpliwie czeka, by dotarło do nas, że pora iść…

Po kilku godzinach jazdy autem dotarliśmy w sobotę do małej miejscowości w Beskidzie Niskim. Przed Nowym Sączem kierownicę przejęła Dana, po tym jak ze dwa razy o mało nie wpadłem do rowu, fotografując podczas jazdy. A było co, pogoda dopisała, krajobrazy pyszne…

Ewa czekała na nas w łóżku, z chustą na głowie. Jak dawniej uśmiechnięta, rozgadana. Tylko czasami wtrącała, jakby od niechcenia:  boję się.  W stajniach 40 koni, w pracowni zaczęte obrazy. Wieść o raku przyszła jak grom z jasnego nieba, w same urodziny. Żartuje, ale dobrze wie, że gra toczy się o wielką stawkę. I jest przygotowana na wszystko.  Dobrze, że dzieci są już duże.

Przyjechaliśmy, by ją odwiedzić w chorobie. Nie tylko po to. Wiedziałem, że i nam doda sił. Nie pomyliłem się.

Dwa dni spędziliśmy na Słowacji, ściślej: urządzaliśmy sobie wypady. Pieszo i autobusem, bo nasza Fiesta bez badań, pierdząca wniebogłosy i z łysiejącą oponą nie powinna się pokazywać słowackiej policji. A zresztą… Jak pięknie jest powoli obniżać się wśród łąk do małej wioski w dolinie, z cerkiewką ukrytą wśród drzew. Posiedzieć w gospodzie u piwa, wracać przez las po zmierzchu, słysząc godowe ryki jeleni.

Jeszcze wrócimy w te strony, Dana była oczarowana. Jak to powiedziała Ewa? Zawsze będziecie mogli tu jeździć. Mam nadzieję, że jednak do niej.