życie codzienne i niecodzienne pewnego lekarza
Tak mniej więcej wyglądała nasza (z Daną) pierwsza po dłuuuugiej przerwie konwersacja na Gadu-Gadu.
Ikonki są zabójcze. Ale jest i inna, prozaiczna zaleta GG w porównaniu do Skype: można zostawić wiadomość, którą adresat sobie przeczyta, jak tylko uruchomi komunikator. Na Skype nie da się odczytać wiadomości, jeśli jej nadawca nie jest on-line.
Dla mnie równie tajemnicza sprawa, jak dziewictwo Maryi. Albo zerowy przebieg pewnej Syrenki na Allegro.
Porządki nabierają tempa. Nie znalazłem wprawdzie jeszcze tego zwolnienia, co mam oddać do ZUS-u (koniaku też całego nie wypiłem…), ale w pokoju już mam względny luz (a ile rzeczy wylazło spod warstw papierzysk…). Można dojść do okna i skorzystałem z tego. Po drodzie dokopałem się do kamery internetowej i zaraz ją podłączyłem, zastanawiając się tylko nad kolorami gniazdek dźwiękowych w komputerze. Przy różowym był symbol, który od biedy można skojarzyć z mikrofonem – i rzeczywiście, potwierdzenie znalazłem w Wikipedii. W elektronice symbol mikrofonu jest inny, dlatego rysuneczek nie był dla mnie oczywisty.
Ale niestety – mikrofon nie działa. Nie mam pod ręką innego z wtyczką jack, więc nie wiem, gdzie jest przyczyna. Ale chociaż Dana mogła sobie na mnie popatrzeć przez Skype. Słyszałem ją, odpowiadałem gestem lub napisem.
No właśnie, o północy mamy się znów spotkać.
W nocy znowu stanął.
Doktór wylazł z barłogu po dziesiątej, zjadł śniadanie i napisał pożegnalny list do narzeczonej. Bo nigdy nic nie wiadomo; gdzieś po kątach leżą odłogiem jakieś niepełnoletnie desktopy i laptopy, nawet USB mają, ale diabeł je ogonem nakrył. W sumie bez sensu ten list, bo dopóki się oboje nie zalogują do Skype, to druga strona go nie przeczyta (a Gadu-Gadu sobie wykasowała, na złość).
Zdjął (monitor), rozebrał (desktopa) i wyjął (to, co trzeba).
Udał się do miasta w skarpetkach z Miasta. I po raz pierwszy tej zimy było mu w nogi ciepło.
Kupił, przyniósł, włożył.
Ha! Komputer się odkorował. Zapomniał datę, godzinę, nastawienia BIOS-u wszelakie. To jak on to robił? Zegar mu stawał, ale pamiętał, kiedy stanął, tudzież wszelkie BIOS-u ustawienia.
Doktór nie toleruje żadnych Legacy-Free. Doktór ciągnie za sobą ogon DOS-u, PS/2, PRL-u. I wszystko musi być z tym kompatybilne.
Schowaj i zdechnij (Save and Exit) – mówi doktór do kompa.
Ale on żyje. I, wbrew pozorom, o to chodziło.
Będzie można znów żyć po bożemu – jak powiedziała pani Dulska, pozbywając się ciężarnej kochanki swojego synalka.
P.S. gdzie doktór kupił skarpetki?
kręte drogi moich aut
W białym fartuchu 